Μια προσωπική εξομολόγηση, για τους φίλους και ακολούθους μου, εδώ μέσα…
Με αφορμή την δημοσίευση των τριών μου τελευταίων σχολίων μου (περί της φορολόγησης
της ναυτιλίας, την αντίδραση στην αθλιότητα επίθεσης στο Νίκο Μαρατζίδη και την
προγραμματική μου αντιπαράθεση για την “Πατριωτική Εισφορά” ως πολιτική
φορολογικής προοπτικής…) είχα διάφορα προσωπικά μηνύματα από ανθρώπους που δεν
με γνωρίζουν και κάποιες τηλεφωνικές επικοινωνίες με ανθρώπου που με γνωρίζουν,
με θέμα τους πολιτικούς μου προσανατολισμούς…
Από φοιτητής συμμετείχα ενεργά στα κοινά μέσα από διάφορες συλλογικότητες…
Για αυτό μέχρι και σήμερα επιφυλάσσω για τον εαυτό μου τη θέση του "Πολίτη
Κώστα".
Ο δημόσιος λόγος μου είναι καταγεγραμμένος σε μεγάλο αριθμό άρθρων και
σχολίων, που έχουν δημοσιευθεί με την υπογραφή μου τα τελευταία τριάντα χρόνια…
Όταν ανέλαβα (δυο φορές για συνολικά τέσσερα χρόνια) κρατικές θέσεις, με
πράξεις προσωπικής πολιτικής υπέρβασης των δυο υπευθύνων υπουργών (τρία χρόνια
με Αλέκο Παπαδόπουλο και ένα με Δημήτρη Ρέππα), η συγκεκριμένη επιλογή αυτών
των συνεργασιών μου δεν ήταν χωρίς προσωπικό, κοινωνικό αλλά και οικονομικό κόστος
(μιας και άφησα δραστηριότητες μεγαλύτερου οικονομικού οφέλους), ούτε έμεινε
ασχολίαστη από καλοθελητές ερμηνευτές προθέσεων…
Όσοι και όσες έζησαν από κοντά ή παρακολούθησαν αυτές τις δυο
προσπάθειες-τομές στην επαγγελματική μου δραστηριότητα (υπενθυμίζω πως ήμουν μέλος
ΔΕΠ πανεπιστημίου που δεν είναι της παρούσης η αποτίμηση της εκεί προσπάθειά μου), ξέρουν την
συμβολή και τα αποτελέσματα…
Προφανώς και αυτές οι προσπάθειες αξιολογούνται και κρίνονται… Οι
ανορθολογισμοί στη λειτουργία του Δημοσίου δεν ήταν ο καλύτερος σύμμαχος μας…
Αλλά η δική μου δουλειά ήταν να αποδώσω μέσα στις “δεδομένες συνθήκες” και όχι
να διαμορφώσω τις κάποιες “άλλες”, όσο και αν το επιθυμούσα…
Μέχρι το 2000 συμμετείχα ενεργά στις διεργασίες του τότε ΣΥΝασπισμού με τις
όποιες δυνατότητες προγραμματικής συμβολής μου, ατομικά και συλλογικά.
Από το 2000 μέχρι το 2004, όπου συνέκλινα πολιτικά με το χώρο του ΠΑΣΟΚ,
παρέμεινα ενεργός σε πολιτικές και κοινωνικές πρωτοβουλίες υποστήριξης του “εκσυγχρονιστικού”
εγχειρήματος.
Το 2004 και μετά την ήττα του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές, μέχρι σήμερα, από
θέση “προγραμματικής” συμβολής και επεξεργασίας, συμμετείχα σε διάφορες
ενδοΠΑΣΟΚικές προσπάθειες διαμόρφωσης θέσεων...
Μέχρι εκεί ήταν η εμπλοκή μου στην εσωτερική λειτουργία του κόμματος.
Το 2015 και επιλέγοντας να τιμήσω, με δημόσιον τρόπο, τη θέση του ΠΑΣΟΚ και την στάση του τότε ηγέτη
του, κου Βενιζέλου (με τον οποίο γνωριζόμαστε από τη Θεσσαλονίκη αλλά ποτέ μέχρι
εκείνη τη στιγμή δεν είχαμε τέτοια πολιτική σύγκλιση), για την εθνική ευθύνη που
είχε αναλάβει όλα τα μεταΚαραμανλικά χρόνια (2009 μέχρι το 2015), αποφάσισα να
συμβάλλω, με ότι σήμαινε για μένα σε προσωπικό κόστος, "κατεβαίνοντας" ως
υποψήφιος βουλευτής στη Χίο (κατάσταση που ποτέ δεν ήταν στις προσωπικές μου
επιδιώξεις) 25 μέρες πριν τις εκλογές, μιας και φαινόταν πως θα
ήταν η μόνη εκλογική περιφέρεια χωρίς υποψήφιο του ΠΑΣΟΚ… Ήδη ήταν δεδομένο πολύ
πριν τις εκλογές πως είχε χαθεί η έδρα. Από τις τέσσερις (4) υποψηφιότητες
βρεθήκαμε μόνο δυο (2) υποψηφιότητες, στην ουσία μόνος μου…
Δεν το μετάνιωσα.
Έκανα μια προσπάθεια για την οποία ποτέ δεν είχα προετοιμαστεί, αλλά νομίζω
πως εκτιμήθηκε αρκούντως από τους ενδιαφερόμενους με τα κοινά στο νησί και όχι
μόνον…
Εκεί κατάλαβα πόσο "δύσκολη" και έξω από τα δικά μου χαρακτηριστικά και ύφος,
είναι η “δουλειά” των πολιτευτών.
Μέσα από όλη αυτή την εμπειρία, σήμερα μέσα σε συνθήκες ρευστοποίησης του
πολιτικού σκηνικού στη χώρα, μπορώ να υποστηρίξω πως από το ΠΑΣΟΚ προκύπτει μια
σταθερή, σοβαρή και αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση για τη χώρα μας.
Με τεκμηριωμένη αντιπολίτευση, θέσεις και σχέδιο για πολλά δύσκολα θέματα της χώρας.
Ένας όμως ακόμη λόγος, από τους πολλούς λόγους, που νοιώθω πιο
οικία "πολιτικά" με το ΠΑΣΟΚ είναι η συνεπής πολιτική του στάση στα χρόνια της
οικονομικής κρίσης. Όχι μονάχα επειδή έκανε τις δύσκολες επιλογές, υπηρετώντας
με κόστος το εθνικό συμφέρον.
Αλλά επειδή δεν υιοθέτησε, στην πλειοψηφία του, ρητορική
μίσους και οργανωμένες δομές στοχοποίησης έναντι των πολιτικών του αντιπάλων. Και
αυτό αφορά στο σύνολο των στελεχών του και των μελών του, εκτός περιπτώσεων "φανατικών", που ευτυχώς δεν δίνουν τον τόνο.
Το ΠΑΣΟΚ δεν το αξιολογώ μόνον για ότι προγραμματικά λέει
και συνεισφέρει στον εθνικό δημόσιο διάλογο. Το αξιολογώ και για τον τρόπο που
τα λέει και τα προκρίνει. Από θέση αρχής και από θέση δημοσίου συμφέροντος…
Προφανώς και είχα προβλήματα σε αυτά τα χρόνια με θέσεις
του. Όπως αυτήν για τη συμφωνία των Πρεσπών... Όμως η μάχη του ενάντια σε κάθε
μορφής "ακραίων" και ιδιαιτέρως η άμυνά του στην ανήθικη επίθεση των "ακραιοκεντρώων", ήταν και είναι το σημείο αναφοράς και ικανοποίηση μου για την
επιλογή μου ως "Πολίτης".
Το στελεχιακό δυναμικό του ΠΑΣΟΚ συμβάλλει (εκτός πάντα υπαρκτών εξαιρέσεων) να
αντιστέκεται η χώρα στο κίνδυνο να ξανακυλιστεί στον βούρκο των "ακραίων". Κάθε λογής "ακραίων"…
Τα προβλήματα και το μέλλον της χώρας είναι τα "σημαντικά".
Και η ελπίδα μου είναι ότι όποτε χρειαστεί, το κόμμα αυτό, δεν θα διστάσει να βάλει
σε δεύτερη θέση τις δικές του προτεραιότητες μπροστά στο εθνικό "πρόκριμα", όπως το έκανε μέχρι και σήμερα.
Ως ενεργός "Πολίτης" στέκομαι "κριτικά" και προσπαθώ "μαζί" τους και με όσους/ες έχουν προγραμματική σύγκλιση με αντίστοιχα τα εθνικά προτάγματα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου